Yağmur..

Doğanın ve tanrının gözyaşlarıdır aslında.. Yağmurdan kaçan ve saklanan insanları anlıyamıyorum, damlalar akarken gökyüzünden şehrin sokakları en güvenli, en güzel yerler olur bir anda.. Bir çatının altında bekleyen insanları itip yağmura karışmak bambaşka bir olay.. Asla acele edilmemeli, o yağarken hissetmek için yavaşça yürümeli.. O an belki hiç bir şeyi umursamaz ve belkide bir şarkı mırıldanarak ağır adımlarla yürürsünüz.. Dünyanın en saf ve en temiz susuyla ıslanmak, toprakla bütünleştiği andaki muhteşem kokuyu solumak, bazen şiddet dolu bazense huzur veren sesini dinleyerek yürürsünüz altında.. Belkide tanrının kendisi ağlıyordur.. Sizin için, karşınızda yürüyen adam için, yolda ıslanan bir çocuk için.. Tüm günahlar ve tüm hayatlar için.. O'nun gözyaşları altında yürürken temizlenirsiniz, birden yağmur kadar saf ve temiz olursunuz ve ardından gülümsemeye, belkide kahkaha atmaya başlarsınız :)

Çünkü yağmur, Tanrının gözyaşlarıdır..